เครือข่ายอินเทอร์เน็ตได้เข้ามามีบทบาทสำคัญในการช่วยเหลือผู้ประสบภัยจากคลื่นยักษ์ซึนามิ ตั้งแต่การเป็นสื่อในการนำเสนอข่าวภัยพิบัติที่เกิดขึ้น ดังเช่น เว็บเพจที่นำเสนอข่าวของผู้จัดการออนไลน์ที่มีผู้เข้าไปอ่านข่าวเป็นจำนวนมากถึง 1.7 หมื่นยูนิกไอพีต่อชั่วโมง จากปกติมีผู้เข้าเยี่ยมชม 7,000 ยูนิกไอพีต่อชั่วโมง และเพจวิวเพิ่มจาก 5-6 หมื่นต่อชั่วโมง เป็นประมาณ 2 แสนเพจวิวต่อชั่วโมง ในวันที่ 27 ธันวาคม 2547 การที่มีผู้เข้าไปอ่านข่าวเป็นจำนวนมากขนาดนี้ทำให้ต้องเพิ่มจำนวนเซิร์ฟเวอร์อีก 5 เครื่องเพื่อให้รองรับจำนวนผู้เยี่ยมชมจำนวนมากได้ ซึ่งผมเองจำได้ว่าในช่วงวันแรกๆ เว็บเพจของผู้จัดการออนไลน์ก็เกิดอาการ “Server Busy” ขึ้นหลายครั้งเหมือนกัน
และผู้จัดการออนไลน์ได้จัดทำเว็บสำหรับแจ้งผู้สูญหายไว้ด้วย (http://www.manager.co.th/Home/PostPic.aspx)และเว็บสำหรับแจ้งรายชื่อผู้ได้รับบาดเจ็บด้วย

นอกจากนี้เว็บของอสมท.(http://www.mcot.net) ก็ได้เป็นสื่อในการนำเสนอข่าวต่างๆ เกี่ยวกับภัยพิบัติครั้งนี้เช่นกัน ซึ่งได้มีการนำ clip ข่าวต่างๆ ขึ้นในเว็บให้ผู้ชมไปโหลดมาดูด้วย และได้มีการจัดทำเว็บบอร์ดสำหรับแจ้งผู้สูญหายด้วยเช่นกัน ในขณะที่บางเว็บได้มีการนำรูปผู้เสียชีวิตให้ญาติได้ตรวจสอบด้วย (ผมเข้าไปดูมาแล้ว พบว่าภาพไม่เหมาะสมกับคนที่ขวัญอ่อนเท่าไหร่นัก)

จากการสำรวจเว็บสื่อต่างๆ พบว่า แต่ละสื่อแต่ละหน่วยงานได้พยายามเป็นสื่อกลางในการรับแจ้งผู้สูญหาย ซึ่งเมื่อมีที่รับแจ้งผู้สูญหายหลายแห่ง ผู้ที่ตามหาญาติพี่น้องของตนเองก็ต้องไปตามแจ้งในเว็บต่างๆ แน่นอนว่าจะต้องทำให้เกิดความสับสนว่าญาติได้พบผู้สูญหายรายใดไปแล้วบ้าง ในที่สุดรัฐซึ่งควรเป็นสื่อกลางในการจัดทำเว็บดังกล่าวก็ได้ลงมือจัดทำเว็บทางการที่เป็นระบบรับแจ้งข้อมูลผู้สูญหายขึ้นที่ http://www.missingpersons.or.th/ หรือ http://คนหาย.th/ แต่เนื่องจากการจัดทำค่อนข้างล่าช้าและมาทีหลังหน่วยงานอื่นๆ ทำให้เจ้าหน้าที่ต้องมานั่งคัดลอกข้อมูลจากหน่วยงานอื่นๆ ลงในฐานข้อมูลอีกครั้ง [...]

ขณะที่ผมกำลังเขียนอยู่นี้ CNN รายงานว่ามีผู้เสียชีวิตทั่วโลกแล้ว 80,000 กว่าคน กว่าครึ่งของผู้เสียชีวิตอยู่ในประเทศอินโดนีเซีย ส่วนในประเทศไทยตอนนี้มีผู้เสียชีวิตแล้ว 1,800 กว่าคน สูญหายเกือบ 5,000 คน

ส่วนยอดบริจาคเงินของช่อง ITV ตอนนี้ 100 ล้านบาทแล้ว น่าดีใจจริงๆ ครับ ขณะเดียวกันอาสาสมัครประมาณ 200 คน ที่จังหวัดไหนไม่ทราบจำไม่ได้แล้ว ได้ขอถอนตัวออกจากพื้นที่เนื่องจากประสบปัญหาเรื่องการประสานงานกับทางจังหวัด ทางจังหวัดเองก็เพิ่งจะส่งรองผู้ว่าลงไปกำกับการ

เกาะพีพีเองก็มีปัญหาเรื่องการประสานงานเองเช่นกัน จนกระทั่งรัฐมนตรีต้องลงไปอำนวยการด้วยตนเอง

ปัญหาเรื่องการจัดการ การประสานงานยังคงเป็นปัญหาที่ค่อนข้างสำคัญ “บางครอบครัวหน้าสงสารมาก ตายพร้อมกันห้าคน แล้วก็มีหน่วยงานอาสามาช่วยกันเก็บศพ ซึ่งแต่ละหน่วยงานก็พาศพที่ตัวเองขนไปไว้ที่คนละวัด ครอบครัวเดียวกันแต่แยกกันไปคนละวัด แบบนี้มันก็ไม่ถูกต้อง เป็นปัญหาเรื่องระบบ” หมอพรทิพย์กล่าวในรายการถึงลูกถึงคน

เรื่องตลกๆ และไม่ตลกที่คุณหญิงหมอพรทิพย์เล่าก็คือ
– อยากกินน้ำเย็นๆ สักแก้วก็ได้น้ำถังใหญ่ๆ มาถังหนึ่ง ไม่รู้จะกินยังไงค่ะ
– มีคนส่งมาม่ามาให้แต่ก็ไม่รู้จะหาน้ำร้อนที่ไหนเอามาต้มกินขณะที่ยืนอยู่ตรงหน้าศพ
– ขาดฟอมาลีน แต่พอได้มาก็ไม่มีคนพอที่จะฉีดให้ศพ

ปีนี้ผมได้มีโอกาสไปงาน Jazz Festival 2004 เดิมทีไม่ได้ตั้งใจเท่าไหร่ เนื่องจากทราบว่าราคาตั๋วไม่ต่ำกว่าพันบาทต่อวัน แต่เพื่อนคนหนึ่งก็โทรมาชวนให้ไปเจอกันที่งาน และเนื่องด้วยอยากไปลองกล้องด้วย ผมไปถึงที่หน้างานประมาณ 6 โมงกว่า ซื้อบัตรหน้างานก็ราคาเป็นพัน เห็นใครๆ บอกว่าแพงกว่าปีที่ผ่านๆ มาเป็นเท่าตัว

เข้าไปในงานก็พบว่าเขาจัดไว้ 2 เวทีให้เล่นสลับกันไปมา ตอนที่ผมเข้าไปวง James Taylor Quartet กำลังเล่นอยู่ บอกได้เลยว่าสนุกและมันส์มาก ในช่วงตอนใกล้จะเลิกนักดนตรีก็ชวนให้ทุกคนขึ้นมาเต้น

ต่อจาก James Taylor Quartet ก็เป็น Koh Mr.Saxman ซึ่งก็มีศิลปินรับเชิญเพียบ ไม่ว่าจะเป็น เจนนิเฟอร์ คิ้ม, บรรณ บราซิล, จีรศักดิ์ ปานพุ่ม และ ตฤณ พันธุมโกมล

Minaswing เป็นวงที่เล่นต่อจาก Koh ซึ่งก็เล่นได้ดีเหมือนกัน นักร้องนำร้องเพลงบราซิล ผมชอบตอนที่นักดนตรีแต่ละคนโซโลเครื่องดนตรีของตัวเอง

David Sanborn [...]